Thursday, 3 February 2011

‘ती’ची आठवण

आज पुन्हा एकदा लाईट गेली, नेहमीसारखीचं. मग अंधारात एकाकीपणच मनाची सोबत करू लागलं. बेड शेजारच्या खिडकीतून दिसणार आकाश आणि त्यात बरोबर खिडकी समोरच दिसणार मृग नक्षत्र आताशा ओळखीचं, आपलंस वाटू लागलेलं. पण का कुणास ठाऊक ते देखील आज उदासवाण वाटत होतं. आकाशातील लुकलुकणाऱ्या चांदण्या जणू काही एकमेकाशी बोलतायत असंच मला नेहमी वाटायचं; पण त्यादेखील आज एकमेकींशी अबोला धरल्यासारख्या वागत होत्या.

विचार करता करता मन कधी भूतकाळात शिरलं आणि आठवणींच्या लाटांवर हिंदकळू लागलं कळलंच नाही. काही सुखद काही कटू; अनेक आठवणी आल्या अन् गेल्या; पण....? पण तीची आठवण? तीची आठवण घेऊन जातेय मला माझ्यापासूनच दूर; खूप-खूप दूर. शेवटी तीचीच आठवण ती; मनाला हुरहूर लावल्याशिवाय जाईलच कशी?

.........पण शेवटी मी असा कोणता गुन्हा केलाय; ज्याची एवढी कठोर शिक्षा देतोय देव मला? शेवटी ती माझी कधीच होऊ शकणार नाही का? का पण का? एखाद्या व्यक्तीवर आपण इतकं प्रेम कराव आणि तिला याच काहीच नसाव? दैव देखील किती वाईट असतं ना? हळव्या मनावरच ते अमानुष, असह्य प्रहार करत सुटत.

.........पण आजच मी इतका हळवा का झालोय? वातावरणाचा परिणाम असावा बहुतेक.

आता उद्या सकाळी पुन्हा दुसर मन पुन्हा या पहिल्या हळव्या मनावर दादागिरी करू लागेल, आणि रात्रीच्या अंधारात, आठवणींच्या कुशीत शिरलेल्या पहिल्या मनाला वेड्यात काढेल.

........पण ते खरं असेल? हे दुसर मन...? ते खरच तिच्यावर प्रेम करत नाही? मग दिवसादेखील नकळत वाट चुकल्यासारखं तिच्या आठवणींच्या मागे पळणारं ते मन कोणत? पाहिलं कि दुसर?

.......खूप काही लिहायचय; पण विसरून गेलोय, तिच्या आठवणींच्या नादात, शेवटी ती म्हणजे एक विषय आहे कधीही न संपणारा किंवा एक कोडं कधीही न सुटणारं!!!

2 comments:

  1. Mazya manaatalya bhaavna tumhala kasha kalalyat... Swanubhav aahe ka ...?
    Sundar lihiley...

    ReplyDelete
  2. आयला राजे लई भारी natural style madhe लिहायला सुरुवात केली आहे ....जाउद्या जोरात !!

    ReplyDelete